هزار سال، ای گُنبدِ سَرکَشیده به سَرزَمینِ آفتاب! هزار سال، ای نگینِ گِره خورده با خاک و آسمان! تو را چه دیده‌ست این دشتِ سَرکِش، از تَندبادِ سَده‌ها تا نَرمیِ ماهِ سِپید؟ چه داستان‌ها که در سینه نهفته‌ای، ای سَروَرِ خاموشِ تاریخ!

پای تو بر زمین، اما سرت چَنان اَفراشته که گویی با ستارگان در سِخَن‌ای. سنگ‌هات، هر کدام، گُواهی‌ست بر تَنِ تُندِ روزگار؛ از تَتُّمِ سَلجوقیان تا دَمِ داغِ این عَصر. آجر به آجرت، رازهایی دارد که باد، بی‌قرار، در گوشِ زمان زمزمه می‌کند.

ای گُنبدِ عالی! تو را چه نامی باید داد؟ آرشِ کَمانگیرِ معماری؟ یا ققنوسی که هزار سال است در آتشِ تاریخ می‌سوزی و باز می‌زایی؟ سایه‌ات، پناهِ رَهِروانِ حقیقت بوده و گنبدِ آبیت، آینه‌ای برای ماهِ شب‌چَه‌رَه.

اکنون که هزاره‌ات نزدیک می‌شود، خورشید، هر بامداد، بر فرازت تاجی از نور می‌نهد و زمین، زیر پایت، فرشی از اَبریشمِ زمان می‌گستراند. باد می‌آید و می‌رود، اما تو، ای دژِ سَرفرازِ خِرد، پابرجایی؛ گویی زمان، خود، از گذشتن از کنار تو شرمسار است.

بگذار تا آوازِ تاریخ در سنگ‌هات طنین اندازد و هر رهگذری، در سایه‌ات، نجوایِ گذشتگان را بشنود. هزار سال دیگر نیز بایست! تا زمین و آسمان بدانند که اَبَرکوه، گُهری درخشان در تارکِ تَمَدُنِ این سرزمین است.

پاینده باشی، ای گُنبدِ عالی!
پاینده باشی، ای یادگارِ جاودانِ صَبوریِ خاک و عزّتِ آجر!