سرو کهنسال ابرکوه، با نام علمی Cuppressus sempervirens و از تبار سروهای مدیترانهای – بهویژه گونه باشکوه شیرازی – چونان نگینی سبز در دل کویر میدرخشد. قامتی افراشته میان ۲۵ تا ۲۸ متر دارد و تنه ستبرش با قطری میان ۴ تا ۴.۵ متر همچون ستون استواری است که هزاران سال در برابر تندباد تاریخ ایستاده است. شاخههای تنومندش، با پهنهای ۱.۸۵ تا ۲.۵ متری، سایبانی شکوهمند بر پیرامون گستردهاند و تاج وسیع ۱۴ متری آن همچون گنبدی سبز، آسمان را در آغوش میگیرد. این ویژگیهای کمنظیر، همراه با ۴۵ قرن زندگی، این سرو را به یکی از استثناییترین یادگارهای طبیعی و ملی ایران بدل کرده است.
این درخت اسطورهای در نوشتارهای تاریخی نیز همواره ستوده شده است. حمدالله مستوفی در نزهتالقلوب، در قرن هشتم هجری، آن را از سروهای مشهور کشمیر و بلخ بزرگتر و نامآورتر دانسته و مارکوپولو، جهانگرد نامدار، نیز در سفرنامه خویش از آن یاد کرده و شکوهش را ستوده است.
در باور مردم ابرکوه، این سرو فراتر از یک درخت، نمادی مقدس است. روایتها کاشت آن را گاه به زرتشت و گاه به یافث، پسر نوح، نسبت میدهند؛ و به همین سبب، سرو ابرکوه نه تنها یادگاری طبیعی، که افسانهای زنده در تاریخ و فرهنگ مردم این دیار است.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده است.